Identifying the constraining factors of production and yield gap is very important. Therefore; this research was performed to identify the production constraining factors of local rice cultivars. All management practices from nursery preparation to harvesting stages for 100 paddy fields of local rice cultivars were recorded through field studies, in Sari, from 2015-2016. In the CPA, the actual and calculated potential yield were 4495 and 5703 kg/ha, respectively and the gap was 1221 kg/ha. The yield gap caused by number of top-dressing variables was 324 kg/ha, equal to 27% of the total yield gap. The yield gap related to previous year of legumes cultivation was 218 kg ha-1, equal to 18% of the total yield variation. Among the 10 variables entered in the CPA model, the effects of top-dress fertilizer application and its application frequency and foliar application were remarkable, which could compensate a significant part of the yield gap (444 kg/ha, 37% of total) in the farmers’ fields by managing these variables. According to boundary line analysis (BLA) finding, actual yield mean on the basis of optimal limit related to 12 variables under study was 5369 kg/ha, with 881 kg/ha yield gap . Mean relative yield and relative yield gap for 12 variables (transplanting date, seedling age, number of seedlings per hill, planting density, nitrogen and phosphorous per hectare, nitrogen before transplanting, harvesting date, lodging problem, pest problem, diseases problem and weeds problem) were 83.64 and 16.35 kg/ha, respectively. Based on the finding, it can be stated that the model precision is appropriate and can be applied for both estimation of the quantity of yield gap and determining the portion of each restricting yield variables.

To study the effect of salinity stress on some physiological traits in wheat cultivars (Triticum aestivum L.), a factorial experiment based on randomized complete block design with three replicates was performed at 2017 in the research greenhouse of Agronomy Department, University of Tehran. Salinity treatments at two levels; control (1.2 dS/m) and sodium chloride treatment (16 dS/m) and seven wheat cultivars, Rowshan, Inia-66, Mahdavi, Khazar-1, Karaj-2, Ghods and Shole were the experimental treatments. According to the results, relative water content, yield and its components and potassium/sodium ratio decreased in all genotypes while Na+ content and remobilization of carbohydrates were increased. Salt resistant varieties, Roshan and Inia-66, had the highest level of relative water content, remobilization of soluble carbohydrates and number of grains per spike. In addition, Roshan cultivar showed the highest potassium concentration and K+/Na+ in the shoots, while Ghods and Sholeh as sensitive cultivars had the highest sodium concentration in the shoots. Findings showed that the ability of a cultivar to remobilize soluble carbohydrates is one of the traits that determine salt stress tolerance, hence, this trait is suitable for evaluating salt tolerance of wheat cultivars in the future investigations.

In order to investigate the possibility of quinoa producing in Garmsar, Iran, a factorial experiment conducted in randomized complete block design with three replications in 2018-2019 growing season at Garmsar Agricultural Research Station. The factors were planting date at three levels (March 6th, April 1st and April 6th) and the three genotypes of quinoa (Q26, Q29 and Titicaca). Results showed that the effect of planting date was significant for all studied traits except the harvest index. Also, all studied traits were significantly different in all genotypes. Titicaca planted on March 6th had the highest yield (2276 kg.ha-1).The grain yield and yield components decreased with the delaying the planting date. Compared to early plantings, Latest date, April 6th, led to reduction of all traits, especially grain yield (about 50%). The results of simple phenotypic correlation between the studied traits showed that grain yield per hectare had the highest correlation with plant yield (0.877) and then with leaf area index (0.832), panicle weight (0.815) and number of branches per plant (0.745) that was significant at the 1% probability level.

To investigate the effect of weed interference and weed-free periods on Balangu (Lallemantia royleana Benth. in Wall) and to evaluate the critical period of weed control (CPWC) in this oilseed crop, an experiment was conducted as a randomized complete block design with three replications in Naghadeh region in 2018. Experimental consisted of two groups of treatments; weed infestation treatments (infestation for 144.2, 345.9, 574, 848.2, 1147.6 and 1451.3 growing degree day (GDD) after transplanting and then plots were remained weed-free the rest of the growing season) and weed-free treatments (weeding for 144.2, 345.9, 574, 848.2, 1147.6 and 1451.3 GDD after transplanting and then plots were remained infested until harvesting time). In each block, one weed free and weed infested control was for all the growing season. Results indicated that the density and dry biomass of weeds were increased as weed removal was delayed. In contrast, density and dry biomass of weeds were decreased as weeds establishment was delayed. Height, tetrachenes fruits, ripened achenes, 1000-seed weight and biological, seed and relative yields of Balangu were decreased and increased as the duration of weed-infested and weed-free period increased, respectively. Also, logistic and Gompertz curves fitted to data showed that the beginning and end of the CPWC based on a 10% yield loss of relative yield, was estimated to be from 11 to 108 days after transplanting (97 days weed-free period) in order to prevent a noticeable yield loss.

انتخاب زمان برداشت میوه های زیتون، به منظور استخراج روغن عاملی کلیدی برای استخراج روغنی با کیفیت و ترکیب مطلوب و متعادل اسیدهای چرب (میزان بالای اولئیک اسید و میزان پایین پالمتیک و لینولئیک اسید)، پلی فنول مناسب و نیز میزان بالای روغن خواهد بود. تعیین زمان برداشت زیتون از منطقه ای به منطقه دیگر با توجه به شرایط اقلیمی، زراعی و باردهی متفاوت است. بدین منظور، آزمایشی بر مبنای طرح فاکتوریل جهت تعیین مناسب ترین تاریخ برداشت برای دو رقم ایرانی "ماری" و "شنگه" و دو رقم خارجی"کرونیکی" و "آربکین" در منطقه طارم انجام شد. نتایج نشان داد که میزان پالمتیک، اولئیک و استئاریک اسید هم زمان با رسیدگی میوه کاهش و لینولئیک و پالمیتولئیک اسید افزایش می یابد. میزان روغن نیز هم زمان با بلوغ میوه افزایش می یابد. براساس اطلاعات به دست آمده، مناسب ترین زمان برداشت در سه رقم ماری، کرونیکی و آربکین 180 روز پس از گل دهی می باشد. هم چنین مشخص شد که رقم شنگه برای روغن کشی، مناسب نبوده و بنابراین به عنوان رقم کنسروی توصیه می شود. چنان چه هدف از کشت این رقم، تولید کنسرو باشد، در این صورت مناسب ترین زمان برداشت برای این رقم 120 روز پس از گل دهی می باشد که دارای بهترین پروفایل اسید چرب است.

تعیین تاریخ کاشت مناسب به منظور استفاده از شرایط مطلوب محیطی و انتخاب رقم مناسب در هر منطقه باعث افزایش عملکرد می شود. در این راستا پژوهشی دو ساله به صورت فاکتوریل در قالب بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه ایستگاه تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی شهرستان خوی طی سال های 86 و 87 به اجرا درآمد. سطوح فاکتور اول شامل هشت تاریخ کاشت (از 5 اردیبهشت تا 7 تیرماه با فاصله 9 روز) و سطوح فاکتور دوم سه رقم سور، ایروفلور و آذرگل بود. ارتفاع بوته، قطر ساقه، درصد پوکی دانه و شاخص برداشت تحت تاثیر تاریخ کاشت قرار گرفته و با تاخیر در کاشت (به جز درصد پوکی) مقادیر هر کدام کاهش یافت. همچنین صفات تعداد دانه در طبق و وزن صد دانه و عملکرد دانه به طور معنی داری با تاخیر در زمان کاشت کاهش یافتند (از 5428 کیلوگرم در هکتاردر کشت دوم به 3440 کیلوگرم در هکتار در تاریخ کاشت هشتم). رقم دیررس آذرگل، با داشتن طبق های قطور (17.1 سانتی متر) و تعداد دانه بیشتر در طبق (1067 عدد) همراه با دانه های سنگین تر نسبت به دو رقم دیگر عملکرد بالاتری (5208 کیلوگرم در هکتار) نشان داد. بالاترین سهم در تولید عملکرد دانه به تعداد دانه در طبق اختصاص یافت. حداکثر عملکرد دانه از رقم آذرگل در تاریخ کاشت دوم (14م اردیبهشت) به دست آمد. حصول عملکرد قابل قبول (بیش از سه تن در هکتار) در تاریخ کاشت آخر (7ا م تیر) پتانسیل منطقه را در کشت های مضاعف و در پی آن ارتقا سطح درآمد کشاورزان نشان داد.

کمبود مواد خام و منابع اولیه صنایع سلولزی توجه متخصصین را به فرآوردها و منابع جدید لیگنو سلولزی معطوف نموده است. کنف که در گذشته به طور گسترده در منطقه گرگان کشت می شد، از جمله گیاهانی است که به دلیل داشتن الیاف مناسب مورد توجه قرار گرفته است. از این رو، این پژوهش به منظور بررسی تاثیر ژنوتیپ و زمان برداشت بر عملکرد و صفات مرتبط با آن در کنف در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی به صورت کرت های خرد شده با 4 تکرار در سال زراعی 1385-1386 در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان انجام شد. فاکتورهای آزمایشی ژنوتیپ با شش سطح به نام های کوبا، نیجر، 9277، کوبا 2032، 7551 و 7566 و زمان برداشت با سه سطح شامل 85، 105 و 135 روز بعد از کاشت بودند. نتایج تجزیه واریانس نشان داد که عملکرد کل ماده خشک، عملکرد پوست، عملکرد مغز و عملکرد ساقه تحت تاثیر تاریخ برداشت قرار گرفتند. نسبت پوست به مغز در تاریخ برداشت دوم و نسبت برگ به ساقه در تاریخ برداشت اول بیشتر از سایر تاریخ ها بود. هم چنین اثر متقابل ژنوتیپ×تاریخ برداشت معنی دار نبود. بهترین رقم از نظر عملکرد کل ماده خشک، عملکرد پوست، عملکرد مغز، عملکرد برگ و عملکرد ساقه رقم نیجر و از نظر نسبت پوست به مغز ارقام کوبا 2032 و کوبا به ترتیب با مقادیر 41/40 و 00/40 درصد بودند. بهترین زمان برداشت از نظر اغلب صفات مورد ارزیابی به جز نسبت برگ به ساقه زمان برداشت سوم (135 روز پس از کشت) بود. به طور کلی نتایج این مطالعه نشان داد که افزایش دوره کاشت تا برداشت به تولید بیشتر الیاف کنف می انجامد.

خاک یکی از اصلی ترین سرمایه های ملی هر کشوری است که باید تدابیر جدی برای حفظ، نگهداری و احیاء آن اتخاذ گردد. نخستین گام برنامه ریزی برای اجرای برنامه های حفاظت و کنترل فرسایش خاک، کسب اطلاع از میزان فرسایش و تعیین اهمیت نسبی منابع رسوب و در نتیجه شناسایی مناطق بحرانی در داخل حوزه آبخیز می باشد. هدف اصلی این تحقیق تعیین توان نسبی هر یک از واحدهای سنگ شناسی حوضه ورتوان در تولید رسوب حوزه، از طریق مقایسه رنگ قطر میانه دانه های رسوب با رنگ دانه های خاک موجود در هر واحد سنگ شناسی است. نتایج نشان داد که ذرات تخریبی هر واحد سنگ شناسی، تقریباً یک نوع رنگ غالب را تشکیل می دهند درحالی که نمونه های رسوب از ترکیب ذرات با رنگ های مختلف تشکیل یافته اند. نتایج آزمون تی مستقل بین مقادیر میانگین رنگدانه مشاهداتی و میانگین رنگدانه مورد انتظار حاکی از آن است که به جز واحد سنگ شناسی آندزیت سایر واحدهای سنگ شناسی حوزه توان رسوب دهی متفاوتی از مقادیر مورد انتظار در تولید رسوب داشته اند. همچنین نتایج نشان داد که توان نسبی تولید رسوب به ترتیب در واحدهای سنگ شناسی حاوی رنگ دانه های سیاه (شیل ذغالی)، سفید و قرمز (توف های پلاژیوکلازدار و مادستون قرمز)، سبز (ماسه سنگ)، خاکستری (آندزیت) و در نهایت قهوه ای (آهک اوربیتولین دار، آهک های شیلی، ماسه سنگ قرمز و توف) کاهش می یابد. علاوه براین روش منشایابی با استفاده از رنگ دانه های رسوب روشی با ارزش برای تعیین توان نسبی رسوب دهی واحدهای مختلف سنگ شناسی می باشد.

با تعیین سهم و اهمیت نسبی انواع فرسایش در تولید رسوب، مناطق بحرانی و حساس به فرسایش در درون حوضه مشخص شده و برنامه های حفاظت خاک و کنترل رسوب در مناطق یاد شده متمرکز خواهد شد. به دلیل وجود دشواری های زیاد در کاربرد روش های سنتی (مانند میخ ها و کرت های فرسایشی)، روش منشایابی به عنوان روشی جایگزین و مناسب برای تعیین سهم منابع رسوب در تولید رسوب مورد توجه محققان مختلف قرار گرفته است. در این روش ویژگی های فیزیکی، ژئوشیمیایی و آلی رسوب و منابع رسوب برای تعیین منابع اصلی رسوب و اهمیت نسبی آنها مورد مقایسه قرار می گیرند. در روش یاد شده با بهره گیری از ترکیبی مناسب از ویژگی های جدا کننده منابع رسوب، سهم منابع رسوب در تولید رسوب تعیین می شود. در این تحقیق، سعی شده است با بهره گیری از ترکیبی مناسب از عناصر ژئوشیمیایی، رادیو اکتیو، کربن آلی، نیتروژن و فسفر در حوضه قره آغاج واقع در شهرستان ماکو در استان آذربایجان غربی، سهم گروه فرسایش های سطحی و شیاری و گروه فرسایش های خندقی، آبراهه ای و رودخانه ای در تولید رسوب تعیین شود. پس از برداشت 45 نمونه معرف از خاک های سطحی و زیر سطحی و 5 نمونه رسوب از انتهای حوضه نسبت به اندازه گیری ردیاب های یاد شده اقدام شد. با بهره گیری از روش تجزیه تابع تشخیص، 3 ردیاب سزیم 137 137Cs))، کربن آلی (OC) و نیوبیم (Nb) به عنوان ترکیب مناسب گزینش شدند. در پایان با بهره گیری از ترکیب یاد شده و مدل های چند متغیره ترکیبی سهم گروه فرسایش های سطحی و شیاری و گروه فرسایش های خندقی، آبراهه ای و رودخانه ای در تولید رسوب به ترتیب برابر با 34.6 و 65.4 درصد بدست آمد. میانگین خطای نسبی نزدیک به 12 درصد و میانگین ضریب کارایی مدل حدود 0.99 است و در ضمن نتایج با دیده های صحرایی همخوانی دارد.

در دهه های اخیر تغییرات شدید کاربری اراضی در استان گلستان باعث کاهش میزان چشم گیری از جنگل های هیرکانی شده است. در بررسی این تغییرات از نقشه های پوشش سرزمین حاصل از طبقه بندی تصاویر ماهواره ای لندست (سنجنده TM) مربوط به سال های 1984، 2012 و 2016 به عنوان ورودی مدل ساز تغییر سرزمین (LCM)، برای تحلیل و نیز پیش بینی تغییرات پوشش سرزمین در سال 2030 استفاده شد. به منظور برآورد صحت مدل سازی از آماره های عملکرد نسبی (ROC)، نسبت موفقیت به هشدار خطا و عدد شایستگی استفاده شد. در ادامه به بررسی نقش تغییر کاربری اراضی در تولید رواناب حوزه آبخیز به عنوان یکی از خدمات اکوسیستمی پرداخته شد. نتایج بیانگر صحت بالای شبکه عصبی مصنوعی با میزان ROC برابر 949/0، نسبت موفقیت به هشدار خطا 57 درصد و عدد شایستگی 11 درصد بود. نتایج مدل-سازی تغییرات کاربری اراضی نشان داد از سال1984 تا 2012 بیشترین تغییرات مربوط به کاهش پوشش جنگلی بوده است. مدل سازی این روند با استفاده از شبکه عصبی مصنوعی نشان داد از سال 2016 تا 2030 در حدود 30361 هکتار از سطح پوشش جنگلی کاسته خواهد شد. نتایج بررسی تولید رواناب نشان داد، میزان رواناب در کل حوزه، مخصوصاً در قسمت شرق و شمال شرق حوزه که بیشترین تغییرات کاربری هم در این مناطق رخ داده-افزایش یافته است. این افزایش در میزان رواناب بر اثر تغییر کاربری اکوسیستم جنگلی به کاربری کشاورزی در این مناطق صورت گرفته است. نتایج این مطالعه، درک ما را از پیامدهای هیدرولوژیکی تغییرات کاربری زمین بهبود می بخشد و دانش مورد نیاز را برای توسعه و مدیریت مناسب زمین به منظور پایداری و بهره وری در حوزه آبریز گرگان رود فراهم می کند.